Yitik öyküdür,
Tarihten iki ayrı coğrafyaya damlayan,
İki yürekte durmadan kanayan,
Seyduna ile Şahrud.
Yüreklerin akarken bıraktığı izi,
Birbirlerinin gözlerinde aradılar.
Yoktu, iki iklim farkıydılar…

Ne zaman göz göze değseler,
Yangın çıkmayacak denli uzaktılar.
Yalnızca aynaların dökülen sırrına yansırdı,
Üçüncü bir kente düşmüş suretleri.

Şahrud gökyüzü geliniydi,
Yüzüne bulut inse dolardı masal gözleri.
Bir solukluk rüzgarda bile,
Usul usul kanardı gelincik bedeni.

Seyduna yeryüzü cehennemi,
Ölüm çağrılı uçurumlarda sınardı sevdasını, huma huma yüreği.
Yalnız ufuk çizgisinde buluşurlardı,
Onu da güneş günde iki kez ateşe verirdi.

İki iklim ayrıldılar….

Ya Şahrud! dedi, Seyduna…
Gözlerime mermi diye sevdanı sürdüm,
Ardına bakma, gözyaşımla vurulursun.
Su gibi git.

Şahrud’un yüzüne keder mayın gibi durdu.
Ve zaman gözlerinin su yeşilinde kuruldu.
Hüzün bir Buda heykeli gibi çırılçıplak, yüzlerine oturdu.

Rivayet odur ki;
Şahrud vardığı denizlerde hala, Seyduna türküleriyle uyanmakta.
Seyduna, Şahrud’un gözlerinden kalan, masalla yaşlanmakta.

Kavuşamayan iki ırmağın öyküsüdür.

Şiir: Tunay Bozyiğit
Albüm: (Seyduna Türküleri 1)

Görünüm AciyaGulmek's Profili      Abone Ol RSS