Tunay Bozyiğit hakkında internet ortamında yeteri kadar bilgi olmadığını düşünenlerdendim. Bu yazacağım söyleşiyi bulana dek tabiki. Bu söyleşiyi okuduktan sonra kendisi hakkında yete...

Kaçağım, eşkiya aşklar yaşarım durmadan. Kaşla göz, dağla uçurum arası, konar göçerim. Sürgünlüğümü yurtlanmaz yerleşik sevdalar. Sığsın isterler defnelerim, küçücük saksı...

Ey Şahrud, ey hayat veren ırmak. Sen ki bir mene akmayı bilmedin. Ey yarı ömrümde açan ilkbahar. Sen ki bir gülümü mene dermedin. Ölümüm olur salınıp da gidişin. Kirpiğin kazar kabrim...

Chebere’m… Yüzün asi gülüşünden bir avuç aldım vedalaşırken, Karadeniz’e serptim yoldaş. Boğuldu tuz mavi karardı kalbi. Artık denizde karartı vardı. Yeşil, yeşilli...