Seni görmeye geldim,
Çocukluğum, korkum, arsız sevincim.
Utangaç küfrüm, arızalı sevişmelerim.
Neredeysen çık ortaya.
Kara yeller eser olmuş yerinde,
Talan, bağdaş kurmuş esmer derinde.
Nerde sarkık bıyıkları tütün nakışlı oğulların?
Can havlinin yangını Lice’m.
Muska diye boynumda taşıdığım inancım.
Seni böyle lal, mühürlenmiş mi görecektim?
A Diyarbekir’imin zındanına gün düşürenim.
Zılgıtını üç ocak gibi alnında yakan,
Tütün yüzlü kızların nerde?
Kırık, yıkık dönüyorum, utanarak, yanarak.
Ve acısını getirirdi Lice’sinden, sapsarı acısını.
Redif’im, ustam, ortağım, çırağım.
Gümüşü bir tabakada saklayarak,
Bense Kürt kızlarının parmaklarını sarıyorum,
İpince dumanını ciğerime bırakarak.
Yakılan Lice’nin küllerini, yüreğime damıtarak.

Şiir: Tunay Bozyiğit
Albüm: (Seyduna & Şahrud Türküleri 2)

Görünüm AciyaGulmek's Profili      Abone Ol RSS