Nasıl da inceden işleyen bir sızıdır, bu zulümlü gece.
Oysa daha dün, simsiyah bir gül görkemiydi yüzün.
Seher sabahını sırtlardı dağbaşı omuzların,
Bakışların süzülürdü gözlerinin buğulu şafağından.
Ne de alazdı, çiğ düşmüş dudaklarının açılışı.
Çatılan gövdelerimiz tutuşur, karanlığı yakardık.
Neylersem rakının dünkü tadı yok, mumlar dudağın kızılı yanmıyor.
Unutulmak en büyük kötülüktür, hunharca öldürüyor adamı.
Ah! yıldızlar orada kaldı, gözlerinde doğan yıldızlar.
Düşlerimin gök mavisi karardı.
Körüm kör gel de, senden kalanları gör.
Yapraklarını bile tutamayan güz dalları ellerim.

Yağmurun sesi, kırılır etimde.
Canımın yangını, sönmez içimde.
Acılardan geriye, neyim kaldıysa.
Yüklendim gidiyorum, bir bilinmeyene
Vurmuşum sokaklara, çırılçıplak sulara.
Alaz dilli rüzgarlara, karanlık kan uykulara.

Ellerim diyorum, Temmuz’da üşürse böyle,
Kalırsa karanlıkta bir başına,
Sarılırsa birbirine korkudan, senin eserindir.
Zaman sakalını uzatıyor yüzümde kırlaşarak,
İştahını etimde biliyor yalnızlık.
Karanlık üstüme üstüme geliyor.
Yüreğimde göç sesleri, bir göç niye kabuk bağlamaz, kanar ha kanar?
Ah gövdemde biriken yağmurlar,
Vaktidir, serseri sular gibi yalınayak, sokaklara düşmenin, vakti.

Serserinin biriyim, ne ölü ne diriyim.
Bir yarada sen yükle, öyle çekip gideyim.
Vurmuşum sokaklara, çırılçıplak sulara.
Alaz dilli rüzgarlara, karanlık kan uykulara.
Benden sana yar olmaz, acıdan diyar olmaz.
Yüreği göç verende, sevdalara yer kalmaz.

Şarkı: Ali Nafile
Şiir: Tunay Bozyiğit
Albüm: Sen Hiçmi Bahar Görmedin (Seyduna & Şahrud Türküleri 3)

Görünüm AciyaGulmek's Profili      Abone Ol RSS