Yüzün okunmuyor sesinde…
Seyduna bir yanıyla sırtını dağlara yaslamış, rahat rahat uyuyordu.
Diğer yanı sevda kılıcından geçiriliyordu, hasretin sütlü şafağında.
Her ahda ciğerine kan otururdu.
Buzdu, kapkaraydı dağların kuytuluğu.
Yaşamın korkusu itelemişti dağlara onu.
Türkü söylerdi nefes almak için, uluyan gecelerde.
Yorgun sularca uykuya dalmazdı hayat Seyduna’da.
Etrafı ağaçlı akarsuya benzerdi Şahrud’un gözleri.
Ay ışığına bakarak şarkı söylerdi akarken.
Geceleyin bile yedi iklim rengiydi yüreği.
Güneş rengi gözlerini düşünürdü Şahrud’un.
Yorgun düşleri dökülürken uykunun gölüne.
Gece gibi kapkara gözüyle yıldızlara bakıp,
Düşünürdü Şahrud’u, düşünür içi yarılırdı acıdan.
Bir türkü gibi gözleri uzaklara uzanırdı.
Bir şafak güzelliğinde Şahrud’la uyanmaktı ümidi.
Ve dağ gibi sertleşen yüzüyle düşerdi toprağa.
Yorgun gözleri öylece açık dururdu uykuda yüzünde, yıldızların yaşadığı saatte.
Şahrud yağmurun geliniydi, renklerin yedi vereniyle nakışlardı gök maviyi.
Ne Vakit Seyduna’ya hasret yaksa, kırık su gibi bakardı dağlara.
Ve genç ölümlere yakılan türküler gibi ağlardı kuytulara.
Seyduna sevdasını dağların yüzü yapar,
Yıldız yanığı gecelerde yüreğinin esrarına dalar, karayele ahını salardı.
Karanlık denizinin kıyısına çekmişim yitik yüreğimi.
Nicedir senden aldığım ağrı sözlerdir ağzımın taşıdığı.
Saklımda ağlarım, yada bir dostun yüzüne gülerken.
Sularımı yer altına çekmişim az yaşadıklarımda uzun ölmüşüm.
Ah Şahrud niye yüzün tam okunmuyor sesinde, niye?

Şiir: Tunay Bozyiğit
Albüm: Sevdan Sabıkamdır (Seyduna & ŞahrudTürküleri 4)

Görünüm AciyaGulmek's Profili      Abone Ol RSS